ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ

Μετακομίσαμε!

http://stelioskatsaris.blogspot.com

Η υποκειμενικότητα της Τέχνης..!

Δεν θα γίνω ποτέ καλός blogger πρέπει να το πάρω απόφαση πια.
Απαιτεί αρκετές ώρες ενασχόλησης που εγώ δεν μπορώ να προσφέρω.
Το μόνο που κάνω είναι κάθε φορά που με γεννιέται η επιθυμία να μοιραστώ μια πολύ έντονη σκέψη μου να μπαίνω και να την γράφω.
Εγωιστικό ; (Όχι που δεν θα 'τανε).!
Στο θέμα μου λοιπόν και το θέμα που με βασανίζει εδώ και καιρό είναι οι μοντέρνες τέχνες.
Είμαι υπέρ του πειραματισμού και πιστεύω πραγματικά πως είναι πολύ σημαντικές οι τομές και οι νέες προτάσεις στον καλλιτεχνικό χώρο.
Υπάρχει όμως κάποιο όριο σε όλο αυτό η έχουμε αρχίσει να δίνουμε βήμα στον πάσα ένα που βασιζόμενος στην "υποκειμενικότητα" της τέχνης προβάλει οποιαδήποτε ηλιθιότητα σαν τρόπο καλλιτεχνικής έκφρασης ;!
Μήπως τελικά το γεγονός ότι καθημερινά εμφανίζονται όλο και περισσότεροι άσχετοι και αδαείς οφείλεται σε αυτήν την χρυσή εποχή της υποκειμενικότητας;
Προσωπικά αισθάνομαι πως αυτή η έλλειψη φραγμών και ορίων μας έχει οδηγήσει σε μια περίοδο βασιλείας της αταλαντοσύνης.
Το μεγαλύτερο μέρος των έργων που παρουσιάζονται σε όλους τους καλλιτεχνικούς χώρους στερείται έμπνευσης και συναισθήματος , υπόστασης και περιεχομένου και κυρίως απουσίας συνειδητότητας για την πραγματική αξία των έργων αυτών.
Οι άνθρωποι ζουν κάτω από υτρομερή πίεση και νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν κάτι το οποίο καταλαβαίνω και δεν το κατηγορώ καθόλου.
Ανάμεσα όμως στην ανάγκη για έκφραση και στην εγωκεντρική επιθυμία για πρωτοπορία και διασημότητα χώρις το βάθος και την καλλιέργεια που απαιτεί η δημιουργία νομίζω πως υπάρχει μια τεράστια απόσταση όπου η "λακούβα" της υποκειμενικότητας κοντεύει να γεφυρώσει.
Νομίζω λοιπόν πως οι διάφορες εκθέσεις "πρωτοπόρων" καλλιτεχνών" θα πρέπει να κρίνονται με μεγαλύτερη αυστηρότητα έτσι ώστε να αποφύγουμε το ενδεχόμενο να γίνουμε ανέκδοτο!!

"Πόσοι σουρεαλιστές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα ..;;

Απάντηση: Μπλε! "

Πέρασε καιρος...

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ανέβασα κείμενο στο blog μου.
Δυστηχώς ο χρόνος μου είναι περιορισμένος κι ενώ ήθελα πολύ να κρατήσω επαφή με αυτόν το χώρο μου είναι αδύνατο.
Ταυτόχρονα πάντα αισθανόμουνα πως είναι αδύνατον να ανεβάζεις απλώς κείμενα χωρίς να επισκέπτεσαι άλλους χρήστες γιατί με αυτόν τον τρόπο τα κειμενά σου τα διαβάζεις μόνο εσύ. Είναι βέβαια απόλυτα λογικό γιατί είναι άδικο για τους υπόλοιπους να μην παρακολουθείς τη δουλειά τους.
Αυτήν την περίοδο θα προσπαθήσω πάλι να αναπτύξω επαφές και να σταθώ πιο συνεπής απέναντι στις παρουσίες μου.

Αυτήν την περίοδο βρίσκομαι στην Νάξο. Ο λόγος που με έφερε εδώ είναι γιατί ένας συνάδελφος πιανίστας μου ζήτησε να τον αντικαταστήσω στο μαγαζί που δουλεύει - που βρίσκεται εδώ - γιατί έχει κάποιες συναυλίες. Έτσι βρέθηκα εδώ.
Ακούστε λοιπόν τι συνέβη.
Το μαγαζί που δουλεύει ο συνάδελφος είναι μια "Μπουάτ" όπως την έχει χαρακτηρίσει ο ιδιοκτήτης της. Ακούγοντας αυτήν την έκφραση κατέφτασα στο νησί με μεγάλη μου χαρά πιστεύοντας πως θα παίζουμε κομμάτια που έχουν σχέση με τον χώρο του εντέχνου.
Μόλις έφτασα πληροφορήθηκα πως το μαγαζί μετά τις 1 έχει και λαικό πρόγραμμα κάτι που δεν με χάλασε αφού το θεωρώ απόλυτα λογικό. (Καλοκαίρι είναι. Να μην νταλκαδιάσουμε και λίγο ;;;)
Την πρώτη βραδιά της αντικατάστασης λοιπόν λίγο μετά τις 2:30 κι ενώ έχει προχωρήσει αρκετά το λαικό πρόγραμμα αρχίζω να παίζω το "Αυτή η νύχτα μένει" του Σταμάτη Κραουνάκη.
Όπως έχω κλέίσει τα μάτια και "ερμηνεύω" - χαχα καλό ε ;- ξαφνικά νιώθω κάτι να πέφτει πάνω στο κεφάλι μου.
Ανοίγω τα μάτια έντρομος και πριν προλάβω να αντιληφθώ τι έχει συμβεί βλέπω άλλη μια βροχή από γαρύφαλλα να κατευθύνεται προς το κεφάλι μου σαν βέλη.
Το σοκ που υπέστη ήταν τεράστιο. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τα πλήκτρα του πιάνου και όλο το έπιπλο έμοιαζαν με επιτάφιο . (Κόκκινα τα γαρύφαλλα!!) Άδικα προσπαθούσα να καθαρίσω το κλαβιέ για να παίξω αφού αμέσως από το κοινό εκσφεδονιζόταν νέα παρτίδα!
Οφείλω να ομολογήσω πως αποθεώθηκα στο τέλος του κομματιού αλλά νιώθωντας σαν γλάστρα τραγουδίστρια σε μαγαζί της εθνικής.
Δεν έχω βιώσει ποτέ παρόμοιο περιστατικό και υποθέτω πως θα έδειχνα πολύ αστείος.
Το απίστευτο είναι πως ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω από που ξεφύτρωσε όλο αυτό το λουλουδομάνι το οποίο ορκίζομαι πως δεν είχα αντιληφθει.
Αλλά η τραγωδία δεν τελείωσε εκεί. Μόλις τελείωσε το κομμάτι απευθυνόμενος στον κόσμο είπα γεμάτος ευγένεια πως δεν ήταν ανάγκη να μου πετάνε λουλούδια. Το χειροκροτημά τους μου αρκεί.
Τι ήταν να το πω ;
Το αντιλήφθηκαν ως ένδειξη μετριοφροσύνης από μέρους μου και μόλις ξεκίνησα το επόμενο μία δεσποινίδα με ένα ανύπαρκτο φόρεμα - η οποία επίσης δεν ξέρω από που ξεφύτρωσε , δεν ήταν πελάτισσα - ήρθε και μου άδειασε 8 κοφίνια στο κεφάλι και απο πίσω της μία σερβιτόρα η οποία την ώρα που τραγουδούσα το "αγάπη που΄'γινες δίκοπο μαχαίρι" -καημένε Χατζηδάκι - μου άνοιξε σαμπάνια κερασμένη από έναν θεόχοντρο λαδέμπορα με πούρο και δυο πιτσιρίκες στο πλάι του που γελούσαν όλη την νύχτα χωρίς λόγο!!!!
Όταν τελείωσε το πρόγραμμα κατά τα ξημερώματα το αφεντικό ήρθε , με πλήρωσε , μου έσφιξε το χέρι και μου είπε μεταξύ δύο λίτρων βότκας και συγκίνησης: "Είσαι μεγάλος καλλιτέχνης"!!!!! (Που το είδε παναγία μου;;;;)
Βγήκα από το μαγαζί και κοίταξα την ταμπέλα: " Μπουατ - Έρως"!

Τα σχόλια δικά σας! Βοήθειααααααα!!!

"Το Άρωμα"

Νομίζω πως μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων γνωρίζουν το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Ζισκίν που έχει τίτλο "Το Άρωμα".
Είναι πραγματικά ένα από εκείνα τα βιβλία που αξίζει κανείς να διαβάσει ξανά και ξανά όχι μόνο για την υπόθεση αλλά και για την εξαιρετική γραφή του.
Εδώ και αρκετό καιρό προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες η μεταφορά του βιβλίου σε ταινία με τίτλο "Το άρωμα. Η ιστορία ενός δολοφόνου" (μόνο η ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτόν τον υπότιτλο).
Πήγα λοιπόν να δω την ταινία γνωρίζοντας πως σίγουρα η απόδοση δεν θα είναι ανάλογη του βιβλίου μια και πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερη γραφή που δεν μεταφέρετια εύκολα στην μεγάλη οθόνη.
Οφείλω να ομολογήσω πως η όχι και τόσο καλή μεταφορά του βιβλίου ήταν αυτό που με ενόχλησε λιγότερο.
Οι απαράδεκτοι έλληνες κέρδισαν και πάλι τις αρνητικές εντυπώσεις μου.
Όχι μόνο μιλούσαν και χασκογελούσαν δυνατά στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας κοροιδεύοντας τον ήρωα αλλά κάποιοι από αυτούς είχαν το θράσος τρία λεπτά πριν ολοκληρωθεί η ταινία να σηκωθούν να φύγουν.
Την ώρα που πέρναγαν από μπροστά μας - έπρεπε να μας καβαλήσουν για να φύγουν διότι δυστηχώς καθόντουσαν δίπλα μας - ένας από αυτούς είπε: "Σιγά το θρίλερ. Μια μαλακεία και μισή ήτανε".
Προφανώς το φιλοθεάμων κοινό που μυαλό δεν έχει μα νεύρα τσακίζει μπήκε στην αίθουσα νομίζοντας πως έχει έρθει να δει την " κούκλα του σατανά" η το "Τζακ ο αντεροβγάλτης".
Δεν ξέρω πως ακριβώς πρέπει να αντιμετωπίσω αυτήν την ομάδα ανθρώπων.
Δεν ξέρω αν μπορώ να δεχτώ την θεωρία κάποιων άτεχνων που λέει πως τα πάντα είναι υποκειμενικά.
Η δική μου άποψη λέει το εξής:
Υποκειμενικό είναι κάτι όταν το κρίνεις όχι μόνο με βάση το γούστο σου αλλά συνδυάζοντας το γούστο σου με τις γνώσεις σου.
Με αυτόν τον τρόπο πιστεύω πως η υποκειμενικότητα αποκτά αξία και σε υποχρεώνει να είσαι επιεικής διότι ακόμα και αν κάτι δεν σου αρέσει είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις την καλλιτεχνική του αξία.
Άντε να χαθείτε βλαμένα. Μου χαλάσατε την έξοδο! Καλομοίρα και ταμπάκης που σας χρειάζεται.



Υ.Γ. : Έχει παρατηρήσει κανείς πως στο σήριαλ "Η Μαρία η άσχημη" παίζουν όλοι χάλια΄;;;;;!!!

Ο "Δήμιος" της Τέχνης

Δεν είναι μία , δεν είναι δύο.
Είναι δεκάδες οι φορές που βρισκόμαστε σε εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας λέγοντας του : " Έχεις ταλέντο. Μπορείς και εσύ να γράψεις" η "Μπορείς κι εσύ να ζωγραφίσεις".
Κύριως όσοι γράφουν είναι άπειρες οι φορές που κάθονται μπροστά στον υπολογιστή η μπροστά σε ένα λευκό χαρτί νιώθωντας πως αυτήν τη φορά θα δημιουργήσουν κάτι μεγάλο , κάτι διαχρονικό.
Κι όμως το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό.
Οι καμβάδες μένουν αχρωμάτιστοι , οι σελίδες λευκές , ο πηλός ανεπεξέργαστος και μέσα στην ψυχή ένα μεγάλο κενό.
Μία έλλειψη ολοκλήρωσης.
Κάτι την τελευταία στιγμή έρχεται και δολοφονεί ύπουλα την επιθυμία για δημιουργία.
Κάτι έρχεται και μολύνει την τόλμη και την ανάγκη για έκφραση.
Τα τελευταία δύο χρόνια με απασχολούσε πολύ έντονα η απορία του τι είναι αυτό το "κάτι" που αφήνει την σελίδα λευκή.
Τι είναι αυτό που αφήνει τα βιβλία μισοτελειωμένα και δημιουργεί το κενό αυτό.
Κατέληξα σε ένα και μόνο συμπέρασμα που μου έχει φανεί πολύ χρήσιμο και ελπίζω και σε εσάς.
Όλοι μας από παιδιά θαυμασαμε και εξακολουθούμε να θαυμάζουμε μία πολύ μεγάλη γκάμα καλλιτεχνών που υπήρξαν πριν από εμάς.
Ποιος δεν έχει θαυμάσει την "ατμόσφαιρα" του Τολστόι , τους καλοσχεδιασμένους ήρωες του Ντοστογιέφσκι , την ανεπανάληπτη φιλοσοφία του Νίτσε;
Ποιος μουσικός δεν έχει καταγοητευεί από το μεγαλείο του Μπετόβεν και του Μότσαρτ , από τα μεγαλειώδη έργα του Τσαικόφσκι και γενικά από όλα αυτά τα μεγάλα δημιουργήματα που η τέχνη στο περασμά της μας έχει αφήσει;(ζητώ συγνώμη από τους δισσεκατομύρια δημιουργούς που για λόγους συντομίας δεν ανέφερα αλλά που δεν στερούνται σε τίποτα από τους αναφερθέντες)
Θαμμένη όμως μέσα σε αυτόν τον θαυμασμό υπάρχει μία μεγάλη παγίδα.
Τα ίδια τα ειδωλά μας γίνονται υποσυνείδητα αυστηροί κριτές των δημιουργιών μας.
Όταν καθόμαστε να γράψουμε προσπαθώντας να ταίσουμε το μικρόβιο που ουρλιάζει μέσα μας πεινασμένο , μαζί μας κάθονται και όλοι αυτοί που έχουμε θαυμάσει.
Κάθονται στην διπλανή καρέκλα και κοιτούν επικριτικά κάθε λέξη που ακουμπάμε στο χαρτί έτοιμοι να απορρίψουν το λάθος μας.
Όχι βέβαια πως αυτό συμβαίνει στην πραγματικότητα αλλά συμβαίνει στο μυαλό μας κι αυτό αρκεί.
Είναι αλήθεια πως το ταλέντο είναι πολύ σημαντικό κομμάτι για έναν δημιουργό όμως δεν είναι το παν.
Ο κύριος παράγοντας είναι η εργαρτικότητα και η επιμονή.
Η αξιοποίηση του λάθους και η αναγωγή του σε γνώση.
Νικητής βγαίνει αυτός που καταφέρνει να αφήσει τα είδωλα και τις φιλοδοξίες που αυτά δημιουργούν μακριά από τον χώρο της δημιουργίας του γιατί έτσι υπάρχει αρκετός χώρος για λέξεις!

"Μαύρο Λούβρο"

Ανήσυχος ύπνος πάλι.
Στριφογυρίζει στο κρεβάτι σαν δαιμονισμένος.
Βλέπει στο ονειρό του πως τον κυνηγούν. Δεν ξέρει ποιοι.
Το μόνο που ξέρει είναι πως προσπαθεί να γλιτώσει.
Κάποια στιγμή γλιστράει και πέφτει.
Πέφτει με τα μούτρα σε ένα μουσκεμένο πεζοδρόμιο.
Αγγίζει με τα δαχτυλά του τα χείλια του. Έχουν ματώσει.
Κοιτάζει πίσω αλλά δεν βλέπει τίποτα.
Ακούει μόνο βήματα να τον πλησιάζουν.
Σηκώνεται κι αρχίζει πάλι να τρέχει.
Όσο πιο γρήγορα μπορεί , με όλη του την δύναμη.
Ο αέρας σφυρίζει τόσο δυνατά που σκεπάζει τον ήχο από τα βήματα.
Δεν ξέρει πόσο κοντά του βρίσκονται αυτοί που τον κυνηγούν.
Στρίβει σε ένα στενό σοκάκι και συνεχίζει να τρέχει χωρίς να κοιτάει πίσω.
Το σοκάκι σιγά σιγά φαρδαίνει και γίνεται ένα μεγάλο ξέφωτο.
Κι εκεί μπροστά του βλέπει να ορθώνεται ένα μεγάλο κτίσμα , μεγάλο σαν παλάτι , μαύρο , κατάμαυρο.
Μπαίνει μέσα και περπατά σε έναν τεράστιο διάδρομο.
Γνώριμες εικόνες , γνώριμες μυρωδιές .
Μα είναι όλα μαύρα και δεν μπορεί να θυμηθεί.
Ανεβαίνει μια μεγάλη σκάλα και φτάνει στον πρώτο όροφο.
Κι εκεί σταματά.
Βλέπει να απλώνεται μπροστά του ένας πλατύς μαρμάρινος διάδρομος. Μαύρος κι αυτός.
Και δεξιά κι αριστερά πίνακες. Πίνακες και αγάλματα από μεγάλους ζωγράφους και γλύπτες .
Κι από τα ηχεία ακούγεται το ρέκβιεμ του Μότσαρτ.
Είναι στο Λούβρο!
Ναι βέβαια . Πως και δεν το κατάλαβε από την αρχή.
Μα πως να το καταλάβει. Είναι όλα μαύρα.
Το μουσείο , οι πίνακες , τα γλυπτά , οι καρέκλες , τα βάζα...
Όλα είναι μαύρα. Μαύρα με σπρέυ.
Μα ποιος το έκανε αυτό;
Ποιος τόλμησε να κάνει κάτι τέτοιο;
Στο βάθος βλέπει κόσμο μαζεμένο γύρω από έναν πίνακα.
Πλησιάζει και χώνεται αναμεσά τους σπρώχνοντας αδέξια.
Είναι η Μόνα Λίζα. Με μουστάκι και μούσι όμως που κάποιος πρόσθεσε με σπρέϋ.
Φτύνει στην παλάμη του και προσπαθεί τρίβοντας να βγάλει το σπρέϋ.
Μάταιος κόπος. Τρίβει τόσο δυνατά που ματώνει το χέρι του.
Τώρα σάλιο και αίμα γίνονται ένα και λερώνει τον πίνακα περισσότερο μα δεν τον νοιάζει.
Καλύτερα έτσι.
Γύρω ο κόσμος φωνάζει κι αυτός εκεί , στην μέση της σάλας δίπλα στην Μόνα Λίζα με το προσωπό της γεμάτο αίματα...και φωνάζει ο κόσμος ...κι αυτός φοβάται...φοβάται και φωνάζει...φωνάζει και...

...Ξυπνάει.
Κοιτάζει το ρολόι. Σχεδόν δώδεκα το μεσημέρι. Μεθύσι κι αυτό.
Κοιτάζει το ημερολόγιο στον τοίχο.


01 -0 1 - 2000.

Ξεκινούσε ο 21ος αιώνας...!